مامان زهرا ..

نزدیک سی سال از عمرم گذشته و انگار هیچ زندگی نکرده ام، 

خیلی خوش شانس باشم کمی بیشتر از سی سال دیگه هم عمر میکنم و اون هم مثل همین سی سال اول میگذره و تا چشم ب هم بزنی میبینی ته زندگی و ته عمرته!..

عمر آدم خیلی کوتاهه،

تو این شصت سال چیکار میشه کرد؟ هیچی! تا چشم ب هم بزنی تمومه

قبلا بیشتر حرص فرصت های از دست رفته دنیایی رو میخورم، الان کمتر

وقتی دونه دونه اطرافیان و عزیزات رو میبینی ک دارن میرن بیشتر ب بی ارزش و کم ارزش بودن دنیا پی میبری

اول آقا بعد عمو، دادا، زندایی و حالا مامان زهرا

آبجی برده بودتش قزوین کراونجا بهتر بهش رسیدگی کنه

بعد اینکه از بیمارستان اومده بود و عصر روزی ک برای عیادت رفته بودیم و میخواستیم برگردیم حالش کمی بهتر شده بود انگار و وقتی اینطور دیدمش خوشحال شدم

جاش تو اتاق بود، بعد از خداحافظی اومدم بیرون رو مبلی ک روبروی در اتاق بود نشستم تا بقیه ک دارن خداحافظی میکنن بیان بیرون و بریم

بعد خداحافظی بقیه کمی تو اتاق ایستاده بودن

همین حین یک لحظه نگاهم افتاد ب نگاه مامان زهرا ک چشماش رو ب در دوخته بود

تا این صحنه رو دیدم حس عجیبی بهم دست داد ک انگار این نگاه، نگاه آخره

از ترسم بیشتر از یکی دو لحظه نتونستم نگاهم رو کش بدم

چون هرچی سعی میکردم بیشتر نگاه کنم بیشتر مطمئن میشدم و بیشتر غم میومد سراغم

نه ، بیشتر نگاه نکردم و سعی کردم خودمون رو با همون خوشحالی ای ک بعد از خداحافظی داشتم قانع کنم

بقیه اومدن بیرون و رفتیم و تا رسیدیم کرج زنگ زدن ک برگردید...

پنج شنبه بود ۱۲ خرداد ۱۴۰۱، موقع اذان مغرب وضو گرفته بود و اومده بود نشسته بود تو جاش ک نماز بخونه و همونجا از دنیا رفته بود

آمبولانس و اینا هم کاری نتونسته بودن بکنن..

این مواقع هم ی درد هم همون اولش غم از دست دادنشونه ی درد هم حس تنها شدن و دلتنگی بعدش

آخرش کنار میای با این رفتن ها ولی کاش قبلش قدر نعمت داشتن همدیگه رو بدونیم 

..

اولین پست سحری امسال.....